Gdańsk Lublin Poznań
            Warszawa  Toruń

Psychologia zna ogromną ilość testów. Często     wykorzystuje   się wszelkiego rodzaju kwestionariusze i ankiety. Jednakże profesjonaliści preferują takie delikatne narzędzia, jak TAT i testy Rorschacha, Są to testy stworzone wiele lat temu i wypróbowane w wieloletniej praktyce. Oparte są na teorii psychoanalizy i pozwalają wnikać w najbardziej tajne zakątki psychiki ludzkiej.

Co to jest :NLP:

Słowa-Klucze

Grafologia

Oczy zwierciadłem duszy

POWRÓT NA STRONĘ GŁÓWNĄ

Aby za pomocą tych testów zdobyć pełny zakres wyczerpujących informacji o człowieku, niezbędne jest wieloletnie doświadczenie, nawyki i intuicja zawodowa. Testowanie psychologiczne jest drogą do profesjonalnej psychologii, drogą rozwoju psychologicznego sposobu patrzenia i myślenia, drogą do rozumienia symboli i metafor. Jest drogą do zrozumienia tych jakże skomplikowanych procesów, które zachodzą w ludzkiej świadomości i podświadomości. Czyż bez takiego zrozumienia możemy cokolwiek zmienić w sobie i w innych?
TAT jest to test apercepcji tematycznej, czyli odbioru z określonym sposobem nastawienia. Ojczyzną jego są Stany Zjednoczone. Za pomocą tego testu bada się różne dziedziny życia człowieka, takie jak życie rodzinne, zawodowe, sferę komunikacji społecznej i stosunków intymnych. Możemy określić, jakie tendencje przeważają w życiu wewnętrznym badanej osoby - aktywność czy bierność, a może agresja? Możliwe, że człowiek jest w rodzinie posłuszny i zgodny, a w pracy agresywny, albo na odwrót - jest "wilkiem" w rodzinie i "zającem" w pracy.
TAT odkrywa świat wartości i motywacji badanego, jego zainteresowania i ambicje. Widzimy, czy urnie on wykorzystywać wcześniejsze doświadczenia i planować przyszłość, czy jego myśli i uczucia są uporządkowane, jak odnosi się do starszego pokolenia, do płci przeciwnej i jakie kompleksy wyniósł z dzieciństwa.
TAT daje nam pojęcie także o tym, jak człowiek sobie radzi z problemami egzystencjalnymi, metafizycznymi - np. o jego stosunku do śmierci.
"Plamy Rorschacha" to test nazwany od imienia jego twórcy, Hermana Rorschacha, który słusznie jest uważany za "króla testów". Aby zostać ekspertem w tej dziedzinie, trzeba uczyć się wiele lat i opracować setki protokołów. Poznanie tego testu jest ważnym wydarzeniem dla przyszłego psychologa. Konieczne jest, aby nie przebiegło ono w atmosferze profanacji, aby nie było swoją własną imitacją, aby odbyło się pod kierunkiem doświadczonego specjalisty, który może pokazać możliwości i piękno tej unikatowej metody.
Czegóż można dowiedzieć się o człowieku za pomocą dziesięciu tablic, czarno-białych i kolorowych, z plamami o nieokreślonych kształtach? Niektórzy badani, poddawani testowi Rorschacha, przyznają się, że czują się jak prześwietlani promieniami Rentgena. Inni porównują ten test do sondy głębinowej.
Ale teraz nie będziemy poruszać freudowskich kompleksów i archetypów podświadomości. Nie mniej ciekawe jest odkrywanie potencjału intelektualnego i twórczego, zdolności do myślenia abstrakcyjnego lub nastawienia do wcielania pomysłów w czyn. Czy sfera emocjonalna badanego wyróżnia się subtelnością i bogactwem odcieni, czy podlega on silnym namiętnościom? Na te pytania i wiele innych odpowie nam "król testów".

 DO GÓRY

Do mózgu dochodzą informacje z 5 zmysłów: wzroku, słuchu, dotyku, smaku i węchu. Poznając NLP uświadamiasz sobie, jaki sens nadajesz odbieranym informacjom, na podstawie których kierujesz swoim postępowaniem. Wielu łudzi jest zaskoczonych wiedzą o sobie, o swoim wewnętrznym świecie, zaczynają rozumieć przyczyny i źródła konfliktów oraz jak zmieniać swoje zachowanie, aby relacje z innymi łudź-mi były lepsze, bardziej satysfakcjonujące. Jestem ciekawa, jak Ty będziesz zaskoczony takim wglądem w siebie?

"Lingwistyczne" - dotyczy ludzkiej umiejętności posługiwania się mową i sposobu, w jaki określone słowa i zwroty odzwierciedlają nasz wewnętrzny świat. Nazwa ta obejmuje także język ciała, gestów, mimiki, które ujawniają nasz styl myślenia, system przekonań i nawyków.
"Programowanie" - to pojęcie z fachowego nazewnictwa komputerowego, co sugeruje, że nasze myśli, uczucia i podejmowane działania są po prostu nawykowym korzystaniem z programów, które można zmieniać, doskonalić.
NLP narodziło się w latach siedemdziesiątych w Kalifornii w Santa Cruz. Jego twórcami są Richard Bandler (wówczas student psychologii), John Grinder (docent lingwistyki) oraz Gregory Bateson (antropolog, zajmujący się komunikacją i teorią systemów). Zainteresowani rewelacyjnymi wynikami prac czołowych terapeutów: Fritza Pensa - twórcy Gestlt, Virginii Satir - fantastycznej terapeutki rodzin i światowej sławy hipnoterapeuty Miltona Ericksona, postanowili przyjrzeć się pracy i opracować modele skutecznej terapii. Stąd NŁP składa się z elementów terapii Gestalt, terapii rodzin i hipnozy. Stworzyli model, dzięki któremu można zrobić wiele dla siebie i innych... Od kilku lat techniki NŁP znajdują zastosowanie także u nas w Polsce w różnych dziedzinach życia:
w psychoterapii, w szkolnictwie, w biznesie, medycynie. NLP uczy wielu ludzi efektywnej komunikacji, języka ciała, jak osiągać sukcesy, jak być szczęśliwym, jak wykorzystywać swój czas, jak precyzować swoje cele, jak zmieniać zachowania, które nie przynoszą dobrych efektów, jak otworzyć się na siebie, na swoje umiejętności, jak kochać siebie i innych, jak cieszyć się z siebie i swojego Życia, jak radzić sobie z trudnymi doświadczeniami z dzieciństwa, jak wybaczać, pozbywać się lęków i fobii, złości, jak stawać się śmiałym, twórczym... jak patrząc ... widzieć, słuchając ... słyszeć, czując ... czuć... Brzmi nieźle, prawda?
Dla mnie NLP jest wspaniałą sztuką, dzięki której od kilku lat uczę się malować swoje życie w kolorach, jakie lubię, doskonalę siebie, pozwalam sobie na osiąganie rzeczy, które kiedyś wydawały mi się po prostu niemożliwe. Na warsztatach przekazuję innym jak można ją trenować w swoim życiu. Wierzę, że ja i Ty jesteśmy takimi samymi ludźmi, którzy swoimi myślami kreują swój świat. Jeśli coś udało się komuś innemu, uda się i mnie. Jeśli udało się mnie, dlaczego ma nie udać się Tobie? Możesz chodzić otoczony pozytywnymi myślami jak w kolorach tęczy, albo w
pajęczynie negatywnych myśli. Decyzja zawsze należy do Ciebie! Dróg do poznawania i doskonalenia siebie jest wiele. NLP jest jedną z nich, ani lepszą, ani gorszą od innych. Jest jednak taką, która uczy cieszyć się nie tylko słońcem, ale i deszczem, chłodem, kroplami rosy i zmierzchem naszego życia. Uczy szukania siebie i swojej tożsamości, bo to co najważniejsze w naszym życiu ... to znalezienie siebie.
Jeśli nasze drogi skrzyżują się kiedyś, sam mi powiesz, jak jesteś zaskoczony zmianami, jakie nastąpiły w Twoim życiu, jak Ty się zmieniłeś i jakość Twojego życia. Zanim więc to nastąpi idąc swoją drogą uważaj:
Uważaj na swoje myśli, one stają się słowami; uważaj na swoje słowa, one stają się czynami;
uważaj na swoje czyny, one stają się nawykami;
uważaj na swoje nawyki, one stają się charakterem; uważaj na swój charakter ... on tworzy Twoje przeznaczenie .

DO GÓRY

Czy rzeczywiście mówimy to, co czujemy naprawdę? Czy naszemu rozmówcy przekazujemy werbalnie to, co myślimy, czy też to, co chcielibyśmy, żeby usłyszał? Okazuje się, ze tak - rzeczywiście czy tego chcemy czy nie, zawsze mówimy prawdę o sobie. Od wielu lat zajmuję się różnymi formami nieinwazyjnej analizy osobowości, w tym również analizą wypowiedzi. W trakcie swoich badań doszłam do wniosku, że słowo jest symbolem i jako takie niesie ze sobą wieloznaczność, zatem każdy werbalny wywód może być interpretowany na wiele sposobów. 

Dla różnych osób ten sam wyraz może nieść ze sobą zupełnie inne zabarwienie emocjonalne i semantyczne. Na przykład słowo "praca" może kojarzyć się z pieniędzmi, zarobkiem, źródłem dochodu i dajmy na to utrzymywaniem rodziny. Może także przywodzić na myśl wysoki, masywny biurowiec albo ciężkiego TIR-a, lub wypełniony zapachem środków odkażających szpital. Różne są przecież miejsca zatrudnienia, Są udzie pracujący pod gołym niebem i dla nich to słowo przywodzi na myśl świeżo zaoraną ziemię, zapach drzew albo rzeki... Ten sam wyraz może kojarzyć się z miłym towarzystwem roześmianych osób lub ze złą, wiecznie niezadowoloną twarzą szefa. Może też pojawiać się jako synonim problemu do rozwiązania, projektu do skończenia lub wręcz pasji, której poświęca się całe życie.
Warto pamiętać, że każdy rozpatruje usłyszany komunikat poprzez pryzmat własnych uczuć i przeżyć. Ktoś powie: "spieszę się do pracy", myśląc o sympatycznej sekretarce i najnowszych ploteczkach przy kawie. Ktoś inny odpowie: "ja też", a przed jego oczami rozciągnie się widok zaśmieconego znienawidzonego biurka ze stertą zaległych papierów. Właśnie ze względu na odnoszenie cudzych słów do własnych problemów analizę wypowiedzi nazywamy dynamicznym testem projekcyjnym.
Biorąc pod uwagę, że człowiek funkcjonuje w przestrzeni psychologicznej o określonych kierunkach, każdą wypowiedź możemy przeanalizować na kilku poziomach. Głównie wykorzystujemy tzw. trójpodział., czyli rozróżnienie trzech warstw znaczeniowych.
Pierwsza warstwa dotyczy instynktu i podświadomości. Mówi o tym, co jest w człowieku najbardziej pierwotne, co w nierozerwalny sposób łączy nas ze światem zwierząt. To wszystkie nasze odruchy dotyczące przetrwania i zachowania gatunku. Mówiąc prościej: seks i ekonomia.
Druga warstwa to świadome działanie w chwili obecnej. To, co jest dla nas ważne tutaj i teraz. Natomiast trzecia dotyczy nadświadomości, naszych planów, marzeń i ambicji.
Poniżej podaję przykład interpretacji dwóch zdań z dialogu między kobietą a mężczyzną w oparciu o trójpodział.
Dialog brzmi następująco:
Kobieta: Co będziesz jutro robił?
Mężczyzna: Jutro będę załatwiał wiele spraw
Pozornie zupełnie proste zdania, dotyczące jakichś tam mało istotnych planów związanych z następnym dniem. Stojąc z boku i słuchając takiej rozmowy, pomyślimy sobie: "jakież to nudne. Czy oni nie mają sobie nic ciekawego do powiedzenia. Nie mogliby na przykład poflirtować ze sobą?" Otóż to: oni właśnie ze sobą flirtują. Może raczej powinnam napisać: ona próbuje flirtować, on odmawia. Tak czy owak jest to bardzo ciekawa rozmowa, pokazująca w tych dwóch zdaniach lęki, obawy i potrzeby tej dwójki ludzi. Na poziomie kolejnych warstw interpretacja wygląda następująco:
Poziom pierwszy (instynkt, podświadomość, ciało) - seksualność.
Kobieta: Czy chciałbyś robić coś ze nmą? (Jest to zachęta i próba namówienia kolegi, aby właśnie jej poświęcił trochę czasu. Jej zainteresowanie jego planami nie jest wbrew pozorom grzecznościowe. W tym pytaniu kryje się nadzieja: może właśnie ty zajmiesz mi czas w sposób interesujący, bo czuję się samotna i mój jutrzejszy dzień zapowiada się równie smutno jak wczorajszy)
Mężczyzna: Nie interesujesz mnie, mam co robić.(On zdecydowanie odmawia. Ta kobieta nie podoba mu się i nie zamierza na nią tracić czasu)
Poziom drugi (działanie, świadomość, dusza) - cele świadomego działania.
Kobieta: Jaka będzie moja przyszłość? (Brak jej sprecyzowanego celu w życiu. Jej egzystencja jest smutna i samotna. Próbuje szukać czegoś, co ubarwi tą szarość, próbuje znaleźć coś, co nada sens jej istnieniu)
Mężczyzna: Przyszłość to poszukiwanie sposobu na to, żebym był ważniejszy. (On także nie jest zadowolony ze swojej życiowej pozycji, ale stara się robić wiele ważnych rzeczy, aby poczuć się ważnym i potrzebnym człowiekiem. To sprawia, że nie ma czasu myśleć o przyszłości.)
Poziom trzeci (ambicje, nadświadomość, duch) - marzenia i plany
Kobieta: Moje życie jest jedną wielką niewiadomą. (Tu wyraźnie słychać ból wynikający z braku sensu i celu w życiu. To stan pasywny, kiedy nie wiadomo tak naprawdę, czy w życiu wydarzy się jeszcze coś godnego uwagi, czy też zamieniło się ono już na zawsze w jałową szarą egzystencję).
Mężczyzna: Jutro będzie lepiej, ale nie chcę myśleć o przyszłości. (Ten człowiek jest niepewny jutra, ma wiele obaw, a mało satysfakcji, ale ma też nadzieję, że dopóki coś robi w tym kierunku, zawsze jest szansa na zrobienie kariery).
Oczywiście interpretacja została przeze mnie nieco przesadzona, aby wyostrzyć zarysowane problemy. Nie można też zapominać, że są to zdania wyrwane z kontekstu. Dialog toczył się dalej i pokazał wiele jeszcze innych spraw, aczkolwiek w pełni potwierdził powyższą interpretację. W ten oto sposób możemy z prostych pozornie zdań dowiedzieć się o człowieku bardzo dużo. Bo niezależnie od wypowiadanych treści, stale mówimy o tym, co jest dla nas najistotniejsze.
Aby prawidłowo zinterpretować czyjąś wypowiedź, należy wziąć pod uwagę kilka istotnych czynników. Przede wszystkim wypadałoby podejść do analizy w miarę bezstronnie, bez emocji, ponieważ inaczej zabarwimy
ją swoimi uczuciami i będzie to analiza naszych spraw. a nie spraw badanej osoby. Poza tym należy brać pod uwagę tzw. "czynnik czasowy", czyli odpowiedzieć sobie napytanie, czy ta osoba stale sygnalizuje podobne problemy w swoich wypowiedziach, czy też dzisiejszy komunikat jest spowodowany np. wyjątkowym "dołkiem" w samopoczuciu. Ponadto dobrze byłoby zweryfikować wnioski w oparciu o inne metody, np. analizę z wyglądu czy grafologię. Dobrze opracowana interpretacja wypowiedzi znajdzie potwierdzenie w analizie z wyglądu i innych technikach.

DO GÓRY

 Przypatrzmy się pokrótce kluczowym zasadom analizy charakteru pisma i        spróbujmy podporządkować je do konkretnych cech charakteru.
Pismo małe - pismo którego wielkość środkowej części pisma nie    przekracza 2,5mm - charakteryzuje człowieka ostrożnego w działaniu,    niepewnego siebie, zamkniętego często również skromnego. Może to być również osoba nieśmiała, ale również rozsądna i krytycznie "patrząca" na otaczającą rzeczywistość. Osoba stawiająca małe literki, lepiej koncentruje się na szczegółach i 

częściej interesuje się techniką, matematyką i architekturą.
Zmienna wielkość liter - charakteryzuje ludzi niespokojnych, którzy zrywami starają się wybić ponad przeciętność. Osoby w ten sposób piszące przeżywają stany napięcia emocjonalnego, są ambitni ale mają zakłóconą równowagę wewnętrzną. Zmienna wielkość liter charakteryzuje najczęściej ludzi wiecznie poszukujących, twórców, aktorów, ludzi utalentowanych artystycznie, wynalazców.
Duże górne akcenty pisma - charakteryzują ludzi przebojowych, ambitnych i pragnących władzy. Gdy górne część pisma są nadmiernie wysokie, świadczą o przesadnej ambicji autora.
Duże dolne akcenty pisma - świadczą o dużej sile wewnętrznej piszącego i jego umiejętności radzenia sobie w życiu. Taki ktoś potrafi dobrze zarabiać i odznacza się wysokim potencjałem seksualnym

DO GÓRY

Powszechnie wiadomo, że nasze źrenice reagują na zmiany oświetlenia: rozszerzają się w ciemności, gwałtownie kurczą pod wpływem światła. Lecz również oczy zmieniają wygląd pod wpływem emocji.
Radość i szczęście rozszerzają je - jak np. u gracza który dostanie dobre karty. Rozszerzone źrenice są również oznaką pobudzenia erotycznego.
Gniew irytacja i nienawiść wywołują zwężenie źrenic. Wąskie, kłujące oczy mają ludzie, którzy są z jakiegoś powodu zirytowanie 

lub wściekli.
Warto więc obserwować oczy naszego rozmówcy, gdy np. przedstawiamy jakąś ważną propozycję. Jego zmieniające się źrenice mogą stać się dla nas ważnym sygnałem niezależnie od tego co mówi. Oczy nie kłamią, nie możemy ich zmusić do innych, niż nasz aktualny stan emocjonalny, reakcji.
Irytującym zachowaniem podczas rozmowy jest przymykanie powiek przez naszego rozmówcę. Możemy odnieś wtedy wrażenie, że lekceważy on nas i jest znudzony całą rozmową. Nie jest to jednak tak bardzo jednoznaczne. Możliwe jest bowiem, że nie zgadza się on z naszymi argumentami lub też usiłuje ukryć swoje emocje. Szeroko rozwarte oczy, sygnalizują czyjeś zaskoczenie, zdumienie, lecz taką reakcję łatwo udawać.
Naturalnym odruchem podczas witania, jest patrzenie sobie w oczy. Jeśli ktoś podczas witania nie patrzy na nas, budzi to naszą nieufność Możemy odnieść wrażenie, że ma on w stosunku do nas złe zamiary lub nas lekceważy. 
Podczas rozmowy, niezależnie od nas, nasze oczy zarówno odbierają jak i wysyłają sygnały mogące zwiększyć lub osłabić efekt tego, co mówimy lub słyszymy. Najlepszy kontakt z rozmówcą nawiązujemy patrząc mu w oczy, jeśli jego wzrok "błądzi gdzieś w przestrzeni", może świadczyć to o ty, że nasz rozmówca jest nieszczery.
Prowadząc rozmowę, możemy co jakiś czas "oderwać" oczy od słuchacza - pomaga to w skupieniu, ale tylko na chwilę, szybki powrót spojrzeniem na rozmówcę umacnia kontakt z nim, pozwala uniknąć wrażenia nieszczerości z naszej strony. Pozwala to nam również na obserwację jego zachowań. Jeżeli uda nam się zachować kontakt wzrokowy przez 2/3 rozmowy, stworzymy wrażenie dobrą atmosferę dyskusji i wyrobimy w słuchaczu zaufanie. Dzięki temu, zwiększymy nasze szanse na pozytywne załatwienie sprawy.
Badania wykazały, że w rozmowach oficjalnych, np. rozmowy kwalifikacyjne, najlepiej utrzymać wzrok na poziomie brwi i oczu rozmówcy. Ma on wtedy wrażenie, że poważnie traktujemy całą sytuację.
Podczas spotkania towarzyskiego, możemy sobie pozwolić na spoglądanie na na twarz miedzy oczami i uszami, natomiast w sytuacji romantycznej, patrzmy ukochanej osobie nie tylko w oczy, ale wódźmy wzrokiem po całym ciele.
Nie zawsze jednak "mowa oczu" jest tak oczywista. Jeden z twórców tej teorii, opisywał trudności, jakie mieli nauczyciele ze zrozumieniem zachowań portorykańskich uczennic w nowojorskiej szkole. posądzali je o nieszczerość i lekceważenie, a wszystko dlatego, że podczas rozmowy spuszczały oczy. Dopiero parafialny ksiądz wyjaśnił to nieporozumienie. W kulturze portorykańskiej opuszczanie wzroku oznacza szacunek do autorytetu rozmówcy.
Również amerykańscy psycholodzy wiedzą już, że patrzenie Indianinowi prosto w oczy, jest odbierane przez niego jako dowód agresji.
Nie wyciągajmy więc pochopnych wniosków. Gdy np. ktoś w rozmowie z nami ma rozbiegany wzrok, nie koniecznie musi świadczyć to o jego nieszczerości w stosunku do nas, nasz rozmówca może być również osobą nieśmiałą i wystraszoną.

DO GÓRY